نور، شکارشده

همان چشمی که هر چیز دیگر را طراحی می‌کند، رو به جهان.

عکاسی، ساکتِ این جمع است. نه لحیمی، نه کدی، فقط نگاه‌کردن. اما از همان جا می‌آید: دیدنِ اینکه چیزها چگونه کنار هم چیده شده‌اند، و قاب‌گرفتنشان طوری که کسِ دیگری هم ببیند.

بیشترش نوری است که چیزی معمولی را زیبا می‌کند. روی یک دیوار، از پشت یک پنجره، روی چهره‌ای در میانهٔ خنده. انضباطِ قاب همان انضباطِ یک داشبورد تمیز یا یک خطِ پیوسته است: تصمیم بگیر چه چیزی مهم است، باقی را حذف کن.

همان‌جایی هم هست که سازنده نفس می‌کشد. نه ساخته‌ای برای اشکال‌گیری، نه عددی برای رسیدن، فقط یک جا، یک دوربین، و انتظارِ لحظه.